POZO BARRENTO.- POEMA

POEMA PARCIAL.-

Pois si, na miña mente, repouso dos meus recordos,

son como cabaliños voadores,

xamais expostos no lenzo da vida

coa vista dos ollos,

pois a miña visión,

que era recreo da miña alma,

inventa libélulas sobre o fresco humidal do pozo.

Pozo barrento,

que no sentido da miña memoria ri a gargalladas

as miñas aterraxes desde o desequilibrio da bicicleta,

coma se desmontase,

agardando que os cabaliños voadores

freasen o revolcón sobre o lodo do humidal.

Pozo barrento,

que rumorea nos oídos da miña nenez

as lentas caricias que a voz do meu avó materno

vai deixando entre pingas de suor,

tras o romper da terra,

que é o centro onde o amor irrádiase

baixo a súa espontánea bondade, cadencioso,

e algo máis lonxe o meu tío Xoán, no seu xusto ditaminar

dá mostras de equidade no dilema veciñal.

Pozo barrento,

que asido pola man das Lameiras,

baixo a vixilancia eterna de Tameobirgo,

anima a cantar ás ras

e a deslizar con suma graza

á culebriña non maligna, mansa,

e aos cágados en bandadas.

Vixía ao abrir o día

o trinar monótono dos rouxinoles,

musicais, vibrantes, que de vez en vez

debuxan os seus bailes sobre o vapor

encantador dos humidais vivos,

algodón de azucre nos meus soños.

Pozo barrento,

gustaríame escribir esa melodía,

onde a música silenciosa

convértese en mudas notas no piano,

alma da sesta da tarde,

que penetran con suavidade sedosa

na expectación acalorada dos humidais,

que loitan contra a secura dos estíos,

e coróanse en plateas, en escenarios

e panos coa cor da noite,

invencións áureas, reflexos prateados do sol

aínda polo soño non rendido.

¡Cantos de calquera maneira amamos

aos próximos viñedos preñados

de arracimadas ideas, espremidas

en sangue de viño e olorosa delicia!

O sol fala nada máis nacer a tarde

e os amieiros beben do río prata,

onde se esconden as ninfas,

sirenas de doces augas,

coa súa roupaxe de espadanas.

Seréname a calma,

ao descorrer do tempo,

os meus Parrueiros amados,

onde o aire fala e convértese en vento,

fanme soñar coa estampa non esquecida

das mulleres do povo,

na miña mente eternizadas

cos seus tocados na cabeza, cántaros de auga

daquela misteriosa Viola, adorada fonte,

que aos medos das miñas noites

convertía en doces soños.

Cando estrélase a tarde

faise a paz no meu povo

e a xente baña dos seus labores o cansazo

apagando as luces do seu traballo,

acendendo o luminoso resplandor do descanso,

bebendo con fruición pracenteira

do viño da noite

que aos poucos os seus ollos vai pechando.