1.- Rabal
c).- Un verso, unha lembranza P 17
Nº 17
Alguén construíute, muller, para amarte,
pero esqueceuse inventar o teu corazón.
Nunca existiches, noite fuches convertida en día,
ilusión sen motivo, realidade soñada, atrevida,
total desvarío, estraño desconcerto.
Nada foi certo, nin eu mesmo,
e a túa existencia foi un triste soño baleiro.
No hay comentarios:
Publicar un comentario