"O PINTOR FERIDO"

Choven bágoas desde as nubes dos seus ollos
e o ferido, que ten cicatrices na alma,
levanta os brazos para agarrarse no baleiro
á completa inexistencia das túas mans.
Eu non estaba, ti tampouco fuches sostén,
porque ninguén xa existía no sentimento,
só o duro caparazón da débil esperanza
era un frío remedio ao odio recentemente nado.
¡Cantos cabalos forman o galope medorento
que aniquila a razón e establece o desamor!
A dor avanza pintando a través do tempo
o cadro de trazos negros, escuro e frío,
coas bágoas como firma daquel ferido.