VERSOS NAS HORAS CALMAS P Nº 12

Poema nº 12

Só por verte subía pobo arriba,

en calquera recuncho sabía acharte,

os teus ollos delatábante, azuis como o ceo,

a túa mirada derretía o xeo frío do silencio

e un lixeiro tañido oíase ao lonxe,

e ao verte, ou ao imaxinarte, xa non sei,

bambaneábame no brillo da túa cara,

pegábame aos teus beizos co pensamento,

acariñaba o teu pelo cos latexados apresurados,

que se volvían música no meu peito.

Só por verte subía pobo arriba

e imaxinábame o sol nas túas fazulas,

e o calor da túa cara acariñaba celoso

o doce sabor a mel do teu sorriso,

e cando, ao fin, puiden bicarte

nese momento amenceu a miña vida.