SERGIO GARCÍA DACOSTA
O DERRADEIRO POEMA
Cal será o meu derradeiro poema?
Que pena furtará o vento
no meu corazón baleiro?
Que pena furtará o vento
no meu corazón baleiro?
De verdade que só teño
realidades vas, mentiras,
criadas entre as espiñas
de coroas lacerantes,
de furados asasinos.
realidades vas, mentiras,
criadas entre as espiñas
de coroas lacerantes,
de furados asasinos.
Vertendo bágoas de sangue
pola miña fronte agredida, ferida,
por feroces dacabalo,
por lanceiros seducidos
con promesas ofrecidas
de mil infernos acendidos
nas chamas devastadoras do odio.
pola miña fronte agredida, ferida,
por feroces dacabalo,
por lanceiros seducidos
con promesas ofrecidas
de mil infernos acendidos
nas chamas devastadoras do odio.
Rompe a tenrura oculta
nos cofres desexados do amor
e mata a maldade que vive
no corazón invadido
pola incomprensión contaxiosa.
nos cofres desexados do amor
e mata a maldade que vive
no corazón invadido
pola incomprensión contaxiosa.
OURENSE A 10 DE XUÑO DE 2010
No hay comentarios:
Publicar un comentario