FLORES SOLTAS

FLORES SOLTAS

I

Vin, pechando os meus ollos,
o teu paseo polo cálido recordo
que na miña mente esqueciches.


II

Que outra cousa podería suceder
sendo ambos, simplemente,
un home e unha muller?

III

Non perdas o sorriso da túa cara,
non perdas o pracer
de ser corazón.

IV

Se doce e amorosa como a seda,
como a tranquilidade se pacífica,
sorrí e goza, e se eternamente nova.

V

No teu corpo apodereime
de todo o amor que che sobraba.

VI

Por que a miña nai non ía emendar
os meus defectos e as miñas faltas?

VII

Sentín o doce sabor
dun bico firme entre os meus beizos.
Sentín a entrega
sobre a miña boca temblorosa.
De verdade que sentín
que me bicaron coa alma.

VIII

No corazón
dos teus pétalos acesos
arde o meu amor.

IX

Ven recta cara a este faro
que quero abrazarte
cos cintos da miña ilusión.

X

É un castigo intenso
o non verte como es,
¡que triste realidade
o ter que imaxinarte!

XI

A min quedoume
o frío e a noite,
a ti a luz do universo.
A ti quedouche o cálido ceo,
a min a terra sen ti,
como antes de coñecernos.

XII

Sería bo acabar
coa escuridade da noite

acendendo a luz do amencer.
Sería bo eternizar
as estrelas no ceo,
pintar de azul a esperanza
de ser eterno, sen noite, só luz.

XIII

Presto, somos os dous,
un mesmo corpo,
a mesma alma.

XIV

Medimos xuntos a vida,
paso a paso,
compartimos o ceo,
a tolerancia mútua,
o respecto, o silencio,
a felicidade de gozarnos,
xuntos os dous, sen nada,
pero non sen ti,
cheos da túa alma os meus ollos,
colmada dos teus bicos a miña boca,
henchido do teu corazón o meu peito.
¡Imposible  quererche máis!

XV

Polo aroma do teu corpo,
aínda que non existas, sei que es ti,
polas túas caricias
nos poros da miña alma
rexurdiron doces recordos
dun pasado moi feliz.

XVI

Sorrirás.
Por fin non terás dor,
nin se fará en ti a tristeza,
e as miñas bágoas serán control
á dor dos meus sentidos.

XVII

Emerxín á vida
na seda da túa alma.

XVIII

¡Canto te soñei, amor,
ata facerte realidade! 

 XIX

¡Fai xa tanto tempo!
¡Canto sufro ao non verte!