Primeiro Chanzo P 1

Pozo Barrento
6).- Primeiro Chanzo  P 1

Nº 1

Saín a buscarme ao non verme e non me atopei no camiño,

pero si vi rosas e caraveis masticar os segundos do tempo.

Non quixese atoparme chorando como o sol a media cara, opaco,

que de tanto nacer de mañá morre sempre a media tarde,

entre nuboeiros sen alma. Entre o nada que sen lume arde.

Cada vez que saio a buscarme sempre pasa algo, ou me firo

na claridade do día, máis que chea de pinchos de ausencias de pena,

ou me agarro ao pasamanos da vida para non caer no esquecemento. 

Mírame e tómame en conta, non ves que sufro a escuridade

da indiferenza eterna, sen ti, que para a miña o fuches todo,

ceo e terra, mar e aire, o ínfimo supremo da materia,

xogando todos os intres do tempo para ser sempre o mesmo,

o eu eterno. A inmortalidade que impaciente espera.

Evitar coas forzas que restan verme no medio do abismo.