6).- Primeiro Chanzo P 2
Nº
2
Xa
me decato que mirades para él,
mais
non parece que sexa certo ter
nas
fazulas os anacos dun sorriso
esnaquizado
polas feridas da alma?
Sempre
quixo atinxir as estrelas
na
angosta liberdade do seu desexo
agora
fica no chan todo tendido
sen
alaridos rechamantes,
escandalosos
e rechamantes,
doridos
no seu corazón,
ao
pensar que trocar o mundo
é
misión utópica dun pobre soñador,
soñador
e pobre utópico, tan soñador!
¡Qué
máis desexaría que poder soñar
se
o deixaron só, esquecido e só,
afogándose
naquela cruel impotencia
doada
por pingas de total indiferencia.
No hay comentarios:
Publicar un comentario