6).- Primeiro Chanzo P 10
Poema
nº 10
|
Seguinte
paso a paso como dixeches, e nada atopei no teu ronsel
a non ser morte e tristeza, silencio e choros que espidos loitaban por sobrevivir na desaparición do tempo. Espérame dentro da pinga de auga, alí onde esteas.
Esa pinga
prata, encoberta morada seca,
chorada gris pola noite que escura a nada ilumina. Non te escondas máis, ilusión, e aparece nese raio do sol que tanto amaban os teus ollos, espellos de amor e vida, reflexos de vida e amor, no espello inmortal do tempo. |

No hay comentarios:
Publicar un comentario