Sete poemas a Ana P 7

Pozo Barrento
4).- Sete poemas a Ana  P 7

Poema nº 7

Nunca do meu gusto foi

mirar atrás, xesto van,

aínda que ás veces o pensamento

aparece loitando ansioso

entre as ondas dos recordos,

e aí véxoche, sempre viva,

mentres os paxaros e a súa sombra

gravan nos meus ollos curiosos

a luz do brillante escuro

en xiros de feliz estética.

Desde que mamá deixou de ser

temón nas nosas vidas,

do noso existir señora,

voaron segundos de veludo

confundidos coas sombras

dos nosos paxaros compartidos,

nas súas rítmicas redondas
zigzag escondido no tempo,

a través do ceo despexado,

claro, cálido e fiel testemuña

de escaladas explosivas

cara a outro amencer temperán.

A sombra que os paxaros activan

nunca logrou cubrir a cor rara

de todo o que grita amor,

sementado na túa curta vida,

sentido no meu longo camiñar.

E sempre que a auga prata

do noso río, feito espello,

proxecte paxaros e sombras

saberemos que aí seremos vida,

que aí a feliz presenza

conseguirá respirar tranquila.