5).- Tempo. Sete poemas a Mari P 2
Nº 2
Fría a pel, coa mirada no mar,
só, sen ti, coas estrelas, sufrindo
a túa fuxida apresurada do centro da miña ilusión.
Desgarrado o corazón, rota a alma, morréndose
no agreste chan os seus infinitos pedazos.
Queimándose o sangue nas bágoas salgadas,
ardentes como a brasa, na seca aridez do meu corpo.
Só e morto cos meus versos, esperando con desesperanza
a caricia perdida na túa noite eterna e fría.
Morro vivo, sabendo que xamais será miña
a túa presenza calmante, excitante dos meus soños,
que no naufraxio da miña vida sen remedio xa agonizan.
No hay comentarios:
Publicar un comentario