Un verso, unha lembranza P 12

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
c).- Un verso, unha lembranza  P 12

Nº 12

Nunca estiveches na miña alma
porque na túa alma tampouco eu estiven.
Non te sinto porque nunca me sentiches,
nin sequera recordo os teus bicos,
que sen amor, un día, quizais me deches.

Como os meus bicos puideron ser sentidos?

Posiblemente como era un neno
non puiden imaxinarme que non me amases.
Nunca estiven na túa alma,
como podes estar ti na miña?

Aínda espero que me ames coa alma
cando morto recíbasme nos teus brazos
e acariñes a miña tristeza noutra vida,
e mitigues a dor das miñas feridas
de novo, eternamente, ao teu lado.