1.- Rabal
d).- Versos nas horas calmas P 1
Poema
nº 1
Pérolas
húmidas percorren a túa pel,
cóxegas
de cobiza nas miradas,
pel
moura, queimada polos ollos
do
sol, luz ardente, bicos
nun
belo corpo, anxo dourado.
E
é a onda, rizo mollado,
no
seu vaivén afortunado
doce
caricia hidratante
sobre
a seda dos teus poros
que
nas bocas da túa pel tórnanse labios,
devolvendo
a toda présa a caricia agradecida
á
tenra aperta do mar, á mirada intensa do sol.
Os
teus pés nus, roce divino, pracer,
móllanse
leves pisando a case gris area,
querendo
rozar a espuma
da
orla fugaz que se esfuma
entras
augas revoltosas da onda
que
torna ó mar coa súa rítmica redonda.
No hay comentarios:
Publicar un comentario