1.- Rabal
d).- Versos nas horas calmas P 2
Nº
2
Volver
nacer no río eterno
da
corrente da auga,
no
frescor das súas beiras.
Volver
nacer no trino doce
do
paxaro que madruga
a
súa canción na mañá.
Volver
nacer na amizade estrañada,
no
infinito altruísmo que relaxa
a
sempre perenne procura
da
tranquilidade da alma.
Volver
nacer lonxe da loita,
volver
nacer afastado
na
discusión, moito máis alá da guerra.
Volver
nacer nas pingas de rocío,
entre
o ceo da paz, suave almibar
da
rutilante festa do baile das estrelas.
Volver
nacer na sublime explosión
do
vermello carmín dos teus beizos.
Volver
nacer aos poucos
na
praia renovada do teu ventre,
no
lanuxe sedoso e cálido
dun
negro triángulo de amor.
Volver
nacer do bico, da tenra paixón,
da
unión de sentimentos infinitos,
dos
corpos sensibles ao abandono e ao amor.
Volver nacer nas ás do ave
que remonta o voo e leva recados a
Deus.
Volver nacer na pureza,
no candor do confiado amador,
amenizador singular da soidade.
amenizador singular da soidade.
Volver nacer no ronsel recto
que non quere facer idade.
Volver nacer nas cousas,
no lume que se apaga,
na auga que se extingue,
volver nacer no veludo da túa pel.
Volver nacer no día que esperta
despois de durmirse na súa noite.
Volver nacer no amor
interrompido,
no orgasmo esquecido, volver nacer
no rozamento dos teus peitos,
no sentimento da alma.
Volver nacer na delicadeza do
abrazo,
na atracción abandonada
do pase o que teña que pasar.
Volver nacer á vida,
volver nacer na caricia perdida
da pericia das túas mans.
Volver nacer no gozo interminable
da inmensidade da túa entrega,
nas pequenas cousas, no morrer da
perda de cor,
na resurreción do brillo da túa
mirada.
Volver nacer no desexo de
posuírnos.
Volver nacer no doce encontro
e no pracer do apertón de mans.
Volver nacer no monte que reseca
o seu verdor de cor queimada.
Na árbore do rumbo das nosas vidas,
volver nacer.
Volver nacer na copa,
no tronco e na raíz,
volver nacer na folla verde,
no cheiro da terra húmida.
No sabor fecundo do amor
sempre presente, volver nacer.
Volver nacer no teu corpo desexado,
na tenrura, que nos teus ollos
de amor mensaxeiro
fanme ir cara a ti para amarte.
Volver nacer no canto,
na copla da alborada,
no alumamento do día.
Con intensidade descontrolada,
volver nacer.
Volver nacer do amor e a poesía,
volver nacer do po da ledicia,
de entrega da alma,
do doce abandono do corpo da amada,
volver nacer de min, se é posible
do meu corpo e da miña alma.
No hay comentarios:
Publicar un comentario