Versos nas horas calmas P 5

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
d).- Versos nas horas calmas  P 5

Poema nº 5

A derradeira hora do día faise porta

e por ela entra a noite, apertada, cinguida.

Chiscan ollos as estrelas con carreiras

onde a luz morre escondida, onde o ceo

arma maxias invisibles

con debuxos de horizontes incribles.

Son as cores máis escuras que non brillan,

son os rezos do silencio,

son as mudas oracións do desencanto,

son os choros meditados

dunhas almas que lle negan o descanso.

A dinámica da vida xa non canta,

dorme o movemento escravizado

e só Deus sabe se soña temerosa

cunha fatiga xa esquecida

en doce ou amarga cama tendida.

Ninguén soubo dicirme certo

se a morte e só un durmir lento

ou se o durmir de forma clara

é case unha morte frustrada,

unha columna que non vemos,

unha néboa que detrás só ten o nada,

unha escuridade compartida,

onde reserva parada a vida.

Onde só importa espertar

para tornar a comezar.

Toda a vida é un sen retorno,

unha fugaz carreira, un só nacemento,

un pozo sen soga grosa nin fondo.