Versos nas horas calmas P 4

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
d).- Versos nas horas calmas  P 4

Poema nº 4

Amor, que xa non ficas no meu corpo,

pero es materia calquera na miña mente afervoada.

Non é que te soñe, nin que te lembre con delirio,

pero pénsote, pénsote fuxindo airado entre o xuízo

do meu cerebro, pénsote no latido emotivo

dunha alma solitaria que agora reza calada.

Aínda celoso de ti mal vivo, tan celoso de ti que xamais

podería amosarte a ninguén. Como non vou a pensarte

sobre peixes de esperanza erguida, se segues montando

e fuxindo nos lombos de prata azulados

de raros cabalos mariños! Es a estrofa construída

cos versos da miña nostalxia, e sen lerte nunca

seite de memoria, recoñézote en algures sen verte

cando oio en ti sons de harmonía. Agrádame

que a música sexa túa se vou soñarte ó longo da vida.