Versos nas horas calmas P 9

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
d).- Versos nsd horas calmas  P 9

Poema nº 9

Houbo un día que fiquei prendido nos teus ollos,

pendurado nos resplandores da túa limpa mirada.

Notei caraveis roxos acariñando o meu corpo,

notei caricias e mimos arredor da miña alma.

Ben te puidera querer coa alma da miña loucura.

Ben te puidera sentir dentro de min que se foses

tan inmensa como o aire, que se foses auga,

que se foses terra, eu sería o mundo,

e todo o universo, e toda a materia.

Quérote dende que o mar foi unha gota de relento,

fuxido a repique lixeiro do orballo do amencer.

Quérote, si que te quero dende antes de coñecerte,

dende antes de que naceras.

Déixa, polo menos, que pense que o quererte sí que é amor,

e non só loucura da  mente.