Versos que xurden P 14

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
b).- Versos que xurden  P 14

Nº 14

Espero que vexas ao levantarte

o raio de sol que ilumina

a escuridade da túa trisreza.

Pensa nel, notando o corazón do seu corpo.

Se na cociña lémbraslle

abre a xanela traseira

e fíxate na cerdeira,

mais non contes as cereixas,

non as contes, pero pensa

que son días infinitos

lembrándoche a súa ausencia.

No seu nome, por el,

acariña aos vosos fillos

e sentirá as túas mans na súa cara,

na súa alma que non descansa.

Non vive sen ti ditoso,

mírao co teu corazón

e sóñao na mirada húmida

dos teus ollos chorosos.

Mira as flores, esa beleza,

e xunto ao río respira

o frescor da herba,

onde por vez primeira

a visión dos vosos ollos

fíxose vida ao universo.

Mira a árbore das randeeiras,

onde a túa roupa fixo abanicos

ás románticas pingas do vento,

no tempo nostálxico, estrañado,

dun indeleble atardecer.