1.- Rabal
b).- Versos que xurden P 20
Nº 20
Ninguén, ninguén, soa estàs.
Soa estás no amencer
aldea vella, encantandora,
Xa non se oen os renxidos
dos carros cargados,
xa non gritan os eixos
que están pouco untados.
Soa estás nas mañáns,
Xa non hai aixadas, nin arados,
nin o camiñar pousado
cara á leira sementada,
nin os zocos arrastrados
levantan o po do carreiro.
Na fonte de Viola
naide ve as caras belas
das mozas casadeiras.
Xa naide sente o cantar,
nin o asubío namorado
do mozo que disimula
a súa pena no corazón.
Xa non inzan os cántaros
sostidos sobre a cabeza.
Atopei á miña aldea tan soa
que os meus ollos nas chuviosas
mañáns do mes de febreiro
convertéronse en entulleira
das miñas bágoas dolorosas.
No hay comentarios:
Publicar un comentario