Versos que xurden P 2

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
b).- Versos que xurden  P 2

Poema nº 2

Alguén escondeu o medo 

detrás das débiles almas 

que medorentas fan defensas

na soidade do camiño.
Non sei quen espiu o peito 

da timidez das palabras

que, na boca temblorosa, achou

a sonora voz de se mesmo.
Alguén viu que o sol sufría cego

retornando os seus raios, feridos, 

cara a unha inmensidade, fulgor interno.
E no crisol do lume intenso

o mundo ardendo, consumíase

a miña valentía e a túa covardía,

e a culpable indignidade,

coa súa maldade relucente,

buscaba mentes con paciencia,

outra desidia, outra vil indiferenza,

outro dilema xamais tratado

entre corazóns, mudos latexados,

en presentes ausencias perdidos.