1.- Rabal
b).- Versos que xurden P 9
Poema nº 9
O fume escurecía o
corazón de Deus,
o ruído que a morte deixaba nos oídos do vento
xeaba a alma da baía coas súas ondas encrespadas.
A contorna choraba tan suave que as súas bágoas
xamais se confundirían, entre o odio opaco,
co asubiar macabro das bombas asasinas.
Nin unha soa gaivota era síntoma de vida
e o sol escondido tras as emocións do medo
queimaba o pensamento, mortal ferida,
arrasaba para sempre o sereno restablecer
da volta á calma. Desapareceu o tempo.
E o futuro non puido mostrar os mortos.
Só seica a crueldade cos espazos desertos.
o ruído que a morte deixaba nos oídos do vento
xeaba a alma da baía coas súas ondas encrespadas.
A contorna choraba tan suave que as súas bágoas
xamais se confundirían, entre o odio opaco,
co asubiar macabro das bombas asasinas.
Nin unha soa gaivota era síntoma de vida
e o sol escondido tras as emocións do medo
queimaba o pensamento, mortal ferida,
arrasaba para sempre o sereno restablecer
da volta á calma. Desapareceu o tempo.
E o futuro non puido mostrar os mortos.
Só seica a crueldade cos espazos desertos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario