1.- Rabal
b).- Versos que xurden P 10
Poema nº 10
Levas na túa cara a trémula firma
do sufrimento,
o mudo berro descarnado, sen eco,
que a dor da noite xeada
deixou na túa alma.
É onde máis doe a inxustiza,
pois o corpo é finito,
volve ao po,
pero a alma, inmortal,
sofre eterna, sen final.
Supoño que decatado estás,
que che roubaron a terra,
e que o ceo tan lonxe de ti móstrache
que a escaleira comezada aquel día
foi debilidade na túa mente, va utopía.
do sufrimento,
o mudo berro descarnado, sen eco,
que a dor da noite xeada
deixou na túa alma.
É onde máis doe a inxustiza,
pois o corpo é finito,
volve ao po,
pero a alma, inmortal,
sofre eterna, sen final.
Supoño que decatado estás,
que che roubaron a terra,
e que o ceo tan lonxe de ti móstrache
que a escaleira comezada aquel día
foi debilidade na túa mente, va utopía.
No hay comentarios:
Publicar un comentario