Archivo del blog

domingo, 27 de octubre de 2019

ESTRAVIZ

PARA ISAAC ALONSO ESTRAVIZ

COMO ÉS ÚNICO TEÑO QUE DICIRCHO
NAS DÚAS LINGUAS QUE AMAMOS










ESTRAVIZ

Non me gusta encerrarme nunha estrofa
construida como reixas dunha cárcere,
non me gusta que me sexa obligado
nin por redondillas nin cuartetos,
nin sempre por pés quebrados,
nin sonetos tan formais
como pouco musicais.
Sempre viva a poesía libre,
aquela en liberdade parida,
atómica bomba incruenta
do pensamento desatado.

Canto custa, don Isaac, o que aprendemos de ti
sin que tú nos obligues pola forza do poder?
 
A pedagoxía non está no traxe escrita,
nin na garabata, nin na casaca,
nin sequera está na culta palabra,
a capacidade do normal ensino
non está no que o home parece ser,
senón no que o home de verdade é.
A sabiduría está no que do home se desprende
nunca no que parece que se vai a desprender.
 
Por todo eso non me gusta encerrarme nunha estrofa
construida como reixas dunha cárcere,
senón que me gusta de que sempre viva
a cultura e a poesía libre,
nunca á forza sometida,
mais sí sempre en liberdade parida.
 
ESTRAVIZ, con xente como don Isaac
que sinxelo é querer a Galiza!
pensar en galego que sinxelo é!
Don Isaac, que pequeno pareces, carallo!
mais, que grande es, San Dios!


SERGIO GARCÍA D. CANEDA




ESTRAVIZ

Não gosto de encerrar-me numa estrofa
construida como grades de uma carcere,
não gosto que me seja obligado
nem por redondillas nem cuartetos,
nem sempre por pes quebrados,
nem sonetos tão formais
como pouco musicais.
Sempre viva a poesia livre,
aquela em liberdade parida,
atómica bomba incruenta
do pensamento desatado.

Quanto custa, dom Isaac, o que aprendemos de ti
sin que tú nos obligues pela força do poder?

A pedagogia não está no fato escrita,
nem na garabata, nem na casaca,
nem sequer está na culta palavra,
a capacidade do normal ensino
não está no que o homem parece ser,
senon no que o homem de verdade é.
A sabiduría esta no que do homem se desprende
nunca no que parece que se vai a desprender.

Por tudo eso não gosto de encerrar-me numa estrofa
construida como grades de uma carcere,
senon que gosto de que sempre viva
a cultura e a poesia livre,
nunca à força submetida,
mas sí sempre em liberdade parida.

ESTRAVIZ, con xente como don Isaac
que singelo é querer a Galiza!
pensar em galego que singelo é!
Dom Isaac,que pequeno pareces, caralho!
mas,que grande és, São Dios!

SERGIO GARCÍA D. CANEDA





No hay comentarios: