Canto nº 2
Desapareceu a noite e o pranto
dos tristes que nunca choutan.
Creo que nalgún lugar está a chave
que converte as sombras da noite
no luminoso sorriso das estrelas.
Quero que mires e aledes os teus ollos,
luces de amor e dozura no teu rostro.
Apoia a túa alma no ombreiro espido
e soñarás que a túa pel é prata e ouro.
É o teu pelo o doce arrandeo repousado,
que seda as horas do teu esperto velado.

No hay comentarios:
Publicar un comentario