Poema nº 1
Pérolas húmidas
percorren a túa pel,
cóxegas de cobiza nas
miradas,
pel moura, queimada
polos ollos
do sol, luz ardente,
bicos
nun belo corpo, anxo
dourado.
E é a onda, rizo
mollado,
no seu vaivén
afortunado
doce caricia
hidratante
sobre a seda dos teus
poros
que nas bocas da túa
pel tórnanse labios,
devolvendo con premura
a caricia agradecida
á tenra aperta do mar,
á mirada intensa do sol.
Os teus pés nus, roce
divino, pracer,
móllanse leves pisando
a case gris area,
querendo rozar a
espuma
da orla fugaz que se
esfuma
entras augas
revoltosas da onda
que torna ó mar coa
súa rítmica redonda.
No hay comentarios:
Publicar un comentario