VERSOS NAS HORAS CALMAS P Nº 3

Poema nº 3

Amor,

que xa non ficas no meu corpo,

pero es materia calquera

na miña mente afervoada.

Non é que te soñe,

nin que te lembre con delirio,

pero pénsote,

pénsote fuxindo airado

entre as cisuras do meu cerebro,

pénsote no latido emotivo

dunha alma solitaria

que agora reza calada.

Ainda celoso de ti mal vivo,

tan celoso de ti que xamais

podería amosarte a ninguén.

Como non vou a pensarte

sobre peixes de esperanza erguido,

se segues montando e fuxindo

nos lombos de prata azulados

de raros cabalos mariños!

Es a estrofa construída

cos versos da miña nostalxia,

e sen lerte nunca seite de memoria,

recoñézote en algures sen verte

cando oio en ti sons de harmonía.

Agrádame que a música sexa túa

se vou soñarte ó longo da vida.