Andainas dos pensamentos P 10

Pozo Barrento
3).- Andainas dos pensamentos  P 10

Nº 10

Quixese ser Deus
para meter o mundo
no meu corazón,
e na beleza dos teus ollos
a grandeza da súa visión.
Quixese ser Deus
para converter a costa arriba
do sufrimento no chairo feliz
do andar lixeiro e leve,

para alcanzar a nube eterna
que cobre os ollos da mente,
do universo inxusto,
e tirar e tirar ata abrir
a porta clara do amor
e a xustiza
nos vales inviolados da paz.

Quixese inventar na altura,
sobre a inqueda secuencia
da vida, amigo, a soidade
compartida cun mesmo,
sinceridade, actitudes naturais,
sen finxir, meditación
sen condición, ninguén mente,
todo é verdade, a natureza,
Deus por testemuña, no medio
o ceo raso infinito,

a pedra, o breixo e a ermida,
o silencio, o cheiro a piñeiro
e o vento, a alma espida,
a paz e o pensamento,
o aroma eterno de liberdade,
a grandeza do pequeno,
o pracer do libre albedrío
dos sentimentos,
da tenrura, da emoción
do compartir coas aves
o seu trino, a viaxe do seu destino,

a inmensidade do baleiro
do monte, eterna escultura,
o azul profundo do nada,
o escuro inexplorado

do pechar dos ollos,
o invisible respirado
do aire, o inocente candor
da falta de malicia,
a xustiza do amar
a todo ser, a toda cousa.

Quixese inventar
a mañá virxe,
a tarde orlada pola banda
do encontro coa dita,
a oración sublime ao aire
descontaminado,
pureza, claro brillante
encamiñado
cara á fe do descanso,
alegre sorriso que reenvorca
a alma polo verde manto,
onde crece a herba fresca,
onde o grilo entroniza o seu canto.