3).- Andainas dos pensamentos P 19
Nº
19
Sempre detrás de ti, correndo, sen
verte,
azul escuro invisible, como a insulsa
ilusión,
como o aire sen presenza, sempre
tendendo
as mans para tocarche, ser que non
existes,
insatisfacción persistente, vacuidade
sen ser
na atmosfera da miña noite interminable.
Sei que existo porque me noto,
porque sinto,
sen saber, en min una indolencia
cansa,
inerte, e apeno sen ser de ti
sequera parte.
Tarde, como sempre cheguei tarde, e
confeso
que non souben atopar remedio ao
problema
que inconsciente e sen saber en min
creaches.
No hay comentarios:
Publicar un comentario