Versos que xurden P 6

De Rabal a Vilarelho
1.- Rabal
b).- Versos que xurden.-  P 6

Poema nº6

De calquera xeito quixera explicar

por que a cor da herba confúndese 

coa cor dos ollos do día, axexante,

curioso, como aquel que busca a calor 

das pedras ao sol do mediodía.

Nunca no ocaso final da tarde.

Nin daquela foi de oir a alegría

do toque da guitarra, pero seica a tristeza

dun violín  poñía presenza na armonía

das notas que no cantareiro vento

enchíanse de sons escondidos

coas penas do tempo.

O río oía asubiar no vaivén das ramas

a lozanía das árbores, que aínda conservaban

intactos os traxes de follas, fervellando

ao paso do aire en alento musical,

entre ocres e verdes olladas amorosas,

reflectindo no espello da auga

mil figuras caprichosas.

A paisaxe e o río merendaban

o frescor da tarde con sabor a mel,

facían amor as miradas a escondidas

cando os ollos retirábanse inocentes.

Non busques na contorna outra vida

que de felicidade che mude o ánimo.

Non sei por que chegaches tan tarde

a participar da simetría do cadro 

presente no silencio pausado do atardecer.

Será que ainda estás vivo e cústache aceptar

que a morte chegará porque alguén cortou

en calquera época, en calquera lugar,

a ilusión de ser igual a outro igual.

Non prestixies tanto a morte cando

a verdade é que loitaches alporizado

tratando de aniquilar o rexurdir avisado.