1).- Punto e aparte P 6
Poema nº 6
É un pensamento porque as miñas
noites
de lecer ás marxes do río, fluir
sonoro,
era un monótono son musical, fresco
caudal.
É un sentimento porque sempre
estiven
namorado das miñas compañeiras de
curso,
ás que nunca puiden deixar de
recordar.
Porque o aroma deste val pon notas
de violín
nos lirios de auga, nas roseiras e
caraveis.
É un sentimento porque ó acordar de
mañá
os meus ollos reflectían una
emoción especial
vendo erguido e maxestoso o castelo
altivo,
mirándose vaidoso no brillo
espellado do val.
Penso á Verín nas súas rotas de
sendeirismo,
nas luminosas postais da súa flora
multicolor,
no trinar sinfónico dos paxaros
rebuldeiros
cando a fonte do sapo deixa a preguiza
ó sol
na serena quietude do mellor marco
de relva.
Penso á Verín cando a miña vista
fai xogadas
ollando carambolas entre os montes
que velan
o seu leito, Ladairo, Maior, San
Salvador,
Atalaia, Monte de Cara e Outeiro da
Cruz.
Sinto á Verín, os cabaliños da
festa do Lázaro,
os ramaliños de coiro, as tómbolas,
os barquillos,
os inxertos de Vilamartín, os
zapatos con brillo,
os pasarúas, os gaiteiros, a troula
dos máis nenos.
Sinto á Verín, primeira emoción, o
primeiro baile,
as cabazas das máis guapas, o
desengano dos feos,
o pesar, a tristeza o desencanto do
final da festa.
Verín non é calquera feito illado,
senón un sentimento que esperta,
una nostalxia, lembranzas na alma,
una rastra de bens ó corazón
apegada.
Un xaxún na dor, un sufrir superado,
e só máis esperanza na búsqueda
final.
No hay comentarios:
Publicar un comentario