ACADEMIA DE VERÍN
XVIII
Aquelas emocións,
aquel vivir sempre namorado,
ocupan o mar embravecido
onde esbozan ondas os sentidos.
Aquelas emocións
son agudas dores na eternidade
dos meus recordos,
que non se resignan a desaparecer,
que son frescos como as primeiras pingas
da orballada da mañá.
Sufro porque recordo
e sei de memoria a beleza
das vosas caras,
e maldigo por non poder mirarme,
vaidoso, no profundo misterio
dos vosos ollos espellados,
que moi a pesar do tempo
é a luz que serve para imaxinarvos,
é o aroma doce que no esquecemento
nunca mais se esborralla,
é a presencia morriñenta que me sostén,
por agora, erguido, sempre vivo.
¿Onde ficáchedes compañeiras
que enchiades os meus cursos de veludo rosa?
Se algún día conseguísedes abrazarme
seguro que veriades no meu interior
o meu corazón baleiro, a miña alma lacerada,
os recordos da miña mente, case xa, en retirada.
No hay comentarios:
Publicar un comentario