SERGIO GARCÍA D. CANEDA
NA DOR DA MEMORIA
Alí estaba cos meus soños de neno xogando a
recordar
por baixo dos voos fantasmeiros dos paxaros fachendosos,
ollando a coreografía da súa rítmica
redonda.
Perto voaban, tamén, libélulas elegantes
que compuñan estrofas circulares
de música e poesía, de sons e sentimentos.
Reparaba na calor que reflectía a terra,
eran boquexadas asfixiantes agarradas á vida.
Esperaba amigos que se confundisen coa
sesta
entre os ladridos de cans prendidos
suplicando aos seus donos liberdades desexadas.
Non era o importante o ser tombado,
queimado na cara do sol, nos seus ardentes ollos,
mirando supino cara á sucia atmosfera
convertida en signos sintomáticos de pus e morte.
O importante era o relax que se facía cordón umbilical
entre a terra e o ceo, embobado en movementos
de nubes brancas, gris escuro ou negro mate,
deixando ao descuberto a nitidez do azul vendido
por un Deus rencoroso e vingativo,
que ademais tamén mal vendeu a natureza,
a orde, os valores, ata aquí insobornables,
a cambio de seguir sendo eternamente inmortal.
Pechaba os ollos e imaxinaba os seus ministros
como billeteiros da súa tiranía imposta.
O aire da sesta mergullábase no río,
que se perdía augas abaixo entre os verdes amieiros,
entre as algas que tecían nacarados traxes,
onde as ras croaban escondidas,
facendo bondades de partituras imaxinadas.
O río non se daba conta, non o sabía e avanzaba,
buscando aos poucos o cemiterio mariño
para morrer entre a megalomanía das súas ondas,
entre o repugnante e misterioso sabor salino.
¡Oh, asasino da dozura da auga do río!
Aí ódiote cada vez que nos meus soños
desaparecen as metas disoltas nos camiños,
e só vexo os medos deses tristes percorridos,
entre meandros de dor con recunchos escuros
que se bañan sen pudor entre as sombras do vento,
entre os cantos rodados que foron testemuñas do tempo.
Nunca deixei de mirar cara ao infinito teito,
buscando a un Deus distinto, perdido, para min perdido,
entre o abandono escondido do deixamento inflexible,
da dolorosa indiferenza dun ser case insensible.
Se a rara inxustiza dos homes se escorre
entre as callosas mans da inexistencia,
se a rara xustiza divina descansa escandalosa
no pináculo da asombrosa non nascencia,
que lle queda ao ser humano para esixir con razón
o que cre que é o seu dereito e non só a súa obrigación?
Sigo esperando amigos e comprázome no
frescor
da miña amada Viola, da miña fonte non esquecida.
E os meus amigos comezan a correr
a través dos meus pensamentos, dos meus recordos,
que espertan na suma claridade da miña saudade.
E subimos xubilosos desde o forno ata o sagrado,
descansando en recreos non buscados,
entre a sombra desexada das rúas cegas,
entre eiras que sempre foron bigornias,
que zafras por sempre foron,
nas mallas tradicionais do trigo e do centeo.
Alí estaba cos meus soños de neno, procurando
o rastro desaparecido do meu pai, a súa presenza,
e chegábame o seu aroma, o cheiro das súas botas,
chegábanme os seus constantes queixumes,
os seus alentos sufocados, recreados en ziguezague,
entre fardos de contrabando e alixos de valor,
sobre a raia fronteiriza do seu vivir
esperanzado.
E eu seguía
pensando, esperando,
xa non só os
meus amigos,
senón o meu pai escapando
de carabineiros
e guardiñas.
¡Canta dor nas miñas longas esperas!
¡Como pesaba a escuridade da noite
entre o medo aos homes hostís,
aos ouveos ameazantes dos lobos,
á necesidade perentoria que produce
o non vivir acomodado no mundo
da frialdade dun Deus que xa morreu!
Sigo pensando e soñando baixo a calor da sesta,
no xogo da fronteira,
buscando un presente,
obxectivos primordiais,
construíndo espirais na miña alma.
Busquei con ansiedade enfermiza
manter viva a memoria, non deixala escapar,
non perder a súa vida nos cemiterios mariños
do repugnante sabor salino,
que sempre acaba coa dozura dos ríos da esperanza.
¡E a memoria ao fin e ao cabo
só desexaba desembocar
entre as ondas mariñas do ceo!
OURENSE A 10 DE XUÑO DE 2010
